اتاقی از آن خود

اشک هایم را به باد سپردم.همان باد سرکشی که روزی مرا با خود خواهد برد.....

می نویسم تا یادم بماند این روزها،تا یادم بماند این دردها.مرضیه می خواند:
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عزیز من که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
عزیز من که ببندی و نپایی

دوستان منعُ کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتند که چنین خوب و چرایی
عزیز من که چنین خوب و چرایی.....

او می خواند و من اشک هایم را پاک می کنم.دلم آغوش کسی را می خواهد که زخم هایم را بشناسد
و آرامم کند.این روزها می گذرد تلخ و من می نویسم در اتاقی از آن خود با اشک.