اتاقی از آن خود

پرودون در 26 آوریل 1852 از زندان به دوستی نوشت: من از تماشای نمایش زندگی که هر تصویر آن را می فهمم لذت می برم. من در این تطورات حیات در گیتی، آن چنان شریکم که گویی وحی آن از بالا بر من نازل شده است. آن چه دیگران را نابود می کند، مرا مدام برمی کشد، به شوق می آورد و نیرومند می سازد. پس چگونه انتظار دارید از سرنوشت بنالم و از انسان ها شکایت کنم. سرنوشت؟ من او را به مسخره می گیرم، انسان ها ؟ سخت نادان تر و بنده تر از آنند که بتوانم شکوه ای از آنان داشته باشم.

دنیای آدم بزرگ ها رادوست ندارم.حالم به هم می خورد از این همه بازی های ناجوانمردانه ی آدم بزرگ ها.بگذار تنها باشم و تنها بمانم.من کودکی ام که قاعده ی بازی آدم بزرگ ها را بلد نیستم.بگدار دلم خوش باشد به خواندن کتابی از نویسنده ی محبوبم یا گوش دادن به نوای موسیقی که آرامم می کند در این روزهای طوفانی.

انگار همین دیروز بود که زیر  درخت های آلبالو باغ قدم می زدیم و دست های قرمز آلبالویی مان را نشان همدیگر می دادیم و می زدیم زیر خنده و خنده های کودکانه مان در باغ می پیچید.
سرمست بودیم وشاد.فکر می کردیم هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند این شادی کودکانه را بر هم زند.خاله و آرش با هم کوه می رفتند و با بغلی پر از گل بر می گشتند.زن دایی سر پله های باغ آواز می خواند و ما با جوجه اردک های نیما بازی می کردیم.
رویا گوشه ای از باغ می نشست و درس می خواند و سیمین که می آمد همه با هم دسته جمعی می رفتیم به بیشه ای که آن نزدیکی ها بود و ما جنگل صدایش می کردیم و گل های رنگارنگ و تمشک می چیدیم.
مامان به دختر خاله کوچیکه ریاضی یاد می داد و او با چشم هایش لاک پشت آرش را تعقیب می کرد و ریز ریز می خندید.سیمین به ناخن های من لاک قرمز می زد و مرجان و سپیده لی لی بازی می کردند.
نمی خواهم فکر کنم  چه بر سر آن باغ  و آدم هایش آمد و چطور باد آن لحظه های شاد را با خود برد.
می خواهم چشم هایم را ببندم و با مروز آن خاطره های خوش برای چند لحظه ای هم که شده زخم هایم را از یاد ببرم.

بهای هر لحظه وجد را
باید با رنج درون پرداخت
به نسبتی سخت و لرز آور
به میزان ان وجد*

*امیلی دیکنسون